Toen ik mijn route voor Europa’s langste road trip bekend had gemaakt, vroeg men verontwaardigd: “Waarom wil jij in godsnaam op reis in de Oekraïne? De auto wordt in een dag gestolen, iedereen is corrupt en er is een zware oorlog aan de gang!” Het was de reactie die ik had verwacht en natuurlijk begreep ik dat men bezorgd was, dat wij tijdens mijn Europese road trip (Zie: De Trip 2017) door een “berucht” een “gevaarlijk” land zouden reizen.

Na de verschrikkelijke ramp van MH-17 was de reputatie van de gehele Oekraïne, in de ogen van het Nederlandse volk, ernstig beschadigd. Vervolgens vond in 2015 het grote protest plaats d.m.v. het Oekraïne referendum, waarbij de Oekraïne verder en verder wegzakte in het drijfzand van de negativiteit. Mijn doel met The Road Trip Guy was altijd het leren over een cultuur door middel van ervaring. Ga naar een land, spreek met de lokale mensen en vorm een mening zonder (in hoeverre dit mogelijk is) politieke invloeden.

Ik wist dat dit mogelijk zou zijn door middel van een reis met de auto door de Oekraïne

Mijn reis in de Oekraïne: Grensovergang van Polen naar de Oekraïne 

Na mijn geweldige tijd in Polen (Zie blogpost: 25.000 km Europa road trip deel 9 : Warschau en Krakowen leerzame ervaring bij Auschwitz (Zie blogpost: Hoe bezoek ik de Auschwitz-Birkenau concentratie kampen?) waren wij aangekomen bij de grensovergang  Korczowa-Krakovets op de A4 tussen Polen en de Oekraïne.

Ik had voorheen mijn onderzoek gedaan naar deze beruchte grensovergang en de online beoordelingen stelden mij niet bepaald gerust. “Wij moesten 4 uur wachten voor één stempel!” , zei vrachtwagenchauffeur John uit Nederland. Chris, een backpacker uit Australië zei: “Absolute bullshit, mate. We were stuck there for 24-hours with no place to go. Had to sleep in the car.. but whatever. It was a bad one.”

Dit stelde mij toch niet echt gerust, maar het is tenslotte wel een onderdeel van mijn road trip avontuur. Er was geen andere keuze. Ik moest dit proces zelf ervaren. Inmiddels was Tanya (28) aangekomen in Polen en zij zorgde voor de vertaling en de communicatie met de goede doelen in de Oekraïne als onderdeel van De Trip 2017. Tot de dag van vandaag ben ik haar nog steeds zéér dankbaar voor haar aanwezigheid tijdens de grensovergang, want om een lang verhaal kort weer te geven.. het duurde bijna 7 uur!

Welke stappen moet je volgen bij de grensovergang Korczowa-Krakovets?

Bij aankomst kan je kiezen uit vier banen, namelijk: auto, bus, vrachtwagen of taxes (Belastingen). De rij “taxes” is alleen voor auto’s die goederen importeren. Wij stonden ongeveer één uur stil in onze baan. Vervolgens verwijst een Poolse douanier ons richting de eerste check: De Poolse grenspost. Hier zijn slechts twee banen, namelijk voor mensen met een “EU passport” en “All passports”.

Grens in Polen

Het is zéér belangrijk om hier de juiste rij te kiezen, want hier maakten wij een cruciale fout, die  veel extra tijd heeft gekost. Omdat Tanya een Oekraïens paspoort heeft, gingen wij ervan uit dat de “All passport” de correcte rij was. Helaas was deze rij véél langzamer dan de EU rij. Het duurde in totaal drie uur tot wij aan de beurt waren. Bij aankomst bij de grenspost zei de Poolse douanier:

Grens in Polen

Het is zéér belangrijk om hier de juiste rij te kiezen, want hier maakte wij een cruciale fout, welke veel extra tijd heeft gekost. Omdat Tanya een Oekraïens paspoort heeft gingen wij ervan uit dat de “All passport” de correcte rij was. Helaas was deze rij véél langzamer dan de EU rij. Het duurde in totaal drie uur totdat wij aan de beurt waren. Bij aankomst bij de grenspost zei de Poolse douanier:

WHY ARE YOU IN THE “ALL PASSPORTS” LINE? YOU ONLY NEED 1 VALID EU PASSPORT TO STAY IN THE EU LINE. NO MATTER WHAT OTHER NATIONALITIES ARE IN THE CAR.

In de auto hoeft maar één persoon in bezit te zijn van een EU paspoort om gebruik te mogen maken van de EU paspoort rij. In dit geval had ik dus met mijn paspoort gebruik mogen maken van de EU paspoort rij, ongeacht de andere nationaliteiten in de auto.

Ik moest eerlijk zeggen dat mijn geduld langzaam maar zeker begon op te raken door de slechte communicatie, maar rustig blijven is de beste keuze. “Zoon, wie het laatste gek wordt, wint!” Ik hoor het mijn vader nog vertellen in mijn jongere jaren als ik problemen had op school of met mijn ondernemingen. Dit was slechts weer een beproeving van mijn geduld en gek worden van de bureaucratie was verleidelijk, maar stond niet op mijn to-do lijst voor de Oekraïne. Laat staan boven aan de lijst!

Grens in Oekraïne

Na 4 uur wachten, waren wij eindelijk klaar voor de controle bij de Oekraïense grens. Bij aankomst krijg je bij het eerste controlepunt een briefje van een douanier. Hierop staat jouw kenteken met de hand geschreven. Bewaar dit briefje goed, want je zult uiteindelijk nog twee stempels ontvangen. Zonder dit briefje kan je opnieuw beginnen en zal je zonder moeite terug worden gestuurd naar het einde van de rij. Geloof mij, ik heb het zien gebeuren!

Bij aankomst bij de grenspost worden de paspoorten ingenomen i.v.m. de stempels. Hierbij moet je ook je kentekenbewijs afgeven. Vervolgens mag je doorrijden en moet je wachten op de douanier voor het teruggeven van jouw documenten. Dit proces duurt ongeveer anderhalf uur, maar het avontuur was nog niet voorbij. Bij het teruggeven van de documenten sloeg de douanier onze auto over en zei hij met een zwaar Oekraïens accent:

Please park your car here and come with me. There is a problem. I can not let you into the country.

Een goede voorbereiding is het halve werk, maar niet het hele werk.

“Wat (…) aan de hand?” , zei ik tegen mijzelf. Het kan toch niet waar zijn dat ik na 5.5 uur wachten alsnog het land niet in mag? En dat ik dan weer in de rij mocht staan richting Polen? Tanya begon met de onderhandelingen en probeerde te achterhalen wat het probleem was. In mijn gedachten was ik voorbereid op alles: Overnachten bij de grens, omkopen, terug naar Polen. Alles was mogelijk op dit moment. Het voelde als uren, maar na ongeveer één uur wachten en praten kwam er een officier met uitleg.

Wat bleek? Op mijn kentekenbewijs stond de naam van mijn bedrijf. Omdat de auto niet privé staat, maar zakelijk kon de Oekraïense douane niet met zekerheid zeggen of ik wel de eigenaar van de auto was. Ik moest een KVK document tonen waarop stond dat ik de eigenaar was van het bedrijf en de auto. Gelukkig had Tanya de officier ervan overtuigd dat een originele/getekende uittreksel niet nodig was, maar dat een copy genoeg was. Deze had ik gelukkig nog op mijn laptop, dus we zijn gaan printen in een klein kantoortje waar de medewerker er rustig op los rookte, terwijl hij onze documenten in orde maakte. Kopie van het paspoort, kentekenbewijs en KVK document. Eindelijk!

Samenvatting documenten: Paspoort, kentekenbewijs, groene kaart, KVK register in het Engels en gecertificeerd indien de auto van een onderneming is.

We kregen onze tweede stempel op het papiertje en konden doorrijden. Uiteindelijk een laatste check waar je een derde stempel krijgt, maar dit duurde slecht een paar minuten. Na 7 lange uren was het eindelijk zover:

Oekraïne, here we come! De eerste stop? De stad van Lviv!

Op reis in de Oekraïne: Welkom in Lviv!

De stad ligt op ongeveer een uur rijden (80 Km.) vanaf de grensovergang, maar mijn turbulente introductie die dag aan de Oekraïne was nog niet voorbij. De wegen in Oekraïne zijn berucht voor hun slechte kwaliteit en nu moest ik deze voor het eerst gebruiken, in het donker.. zonder verlichting! Ik moet zeggen dat ik aardig zenuwachtig was, maar Tanya stelde mij gerust met haar instructies. “Links! Rechts! Gas! Stop! Pas op voor de koe!”, mompelde zij af en toe zonder op te kijken vanaf haar mobiele telefoon.

Het leek op een scene uit een oude Kung-Fu film, waarbij de jonge welp leert omgaan met een moeilijke situatie, terwijl de ervaren meester feilloos de instructies geeft. Bij aankomst in het hotel, vlug wat McDonalds gehaald en zodra ik op bed plofte sloeg de vermoeidheid toe en ben ik uiteindelijk met een Big Mac in mijn hand in slaap ben gevallen..

Reis in Oekraïne
Goed gedaan, jonge welp!
Overnachten in Lviv

Ons verblijf was in het Sonata Hotel in Lviv. Dit prachtige hotel ligt op slechts 5 kilometer afstand van het centrum en heeft een privé en bewaakte parkeerplaats. Taxi naar de stad kost slechts € 1,50 – , dus die keuze was snel gemaakt. De prijs? Dat ga jij niet geloven, ik betaalde voor twee personen inclusief ontbijt slechts € 32,- per nacht! Het ontbijt was zeer uitgebreid met voldoende keuze. Ook geschikt voor vegetariërs en mensen met een gluten-allergie. Het hotel was schoon, ruim en gaf uitstekende waarde voor het geld.

Ontbijt op zijn Oekraïens

Eenmaal aangekomen in hartje Lviv, begonnen wij eerst met een traditioneel ritueel in de stad van Lviv. Tanya nam mij mee naar de The Drunken Cherry bar , waar een héérlijk glas warme kersenwodka klaar stond. “Welcome to Ukraine!” , zei ze. Mijn maag werd direct geïntroduceerd aan de magie van de Oekraïense keuken. “Not a bad start!”, zei ik. “Well, do not worry. You ain’t see nothing yet, Niels!“, glimlachte Tanya. Ik voelde mij een echte toerist, maar iedereen die ik ontmoette was super vriendelijk. De Engelse taal werd vloeiend gesproken en veel restaurants en winkels waren tweetalig.

Architectuur en cultuur

Lviv is een stad in West-Oekraïne met ongeveer 730.000 inwoners en staat bekend om haar prachtige architectuur, opera, koffie en chocolade. Door de culturele diversiteit in het verleden zie je Russische, Poolse , maar ook Joodse, Armeense en Duitse invloeden terug in de stad.

Het prachtige opera gebouw ligt gelegen aan het eind van een drukke winkelstraat, waar je links en rechts een mix tussen de grote merken en kleine ambachtelijke winkels kunt vinden. Een groenteboer naast een warenhuis is heel normaal hier, en men is hier heel loyaal aan de kleine ondernemer. Het is leerzaam om te zien hoe de lagere klasse in een land elkaar blijft ondersteunen. Veel samenlevingen zouden hiervan kunnen leren.

In het centrum zal je diverse horeca- en verzorging ondernemingen vinden met een westers tintje. Alles heeft een retro/vintage uitstraling en menig hipster zal de tijd van zijn leven hebben met de vele bierbrouwerijen en traditionele barbershops. Ook kan je in Lviv prima uit de voeten als vrouw, want de Oekraïense vrouw is heel verzorgd en mode-bewust, waardoor schoonheidsspecialisten, sieraden- en kledingwinkels ruim aanwezig zijn.

Middeleeuwse lunch met spare-ribs

Voor de lunch had Tanya een wel heel bijzonder idee. Wij zouden naar een middeleeuws  restaurant gaan genaamd: Spare-Ribs under Arsenal. Dit komt omdat de locatie van het restaurant onder het Arsenal museum is. In dit populaire restaurant wordt het vlees op een traditionele roterende ronde schijf gegrild. Dat klonk wel heel interessant, en bij binnenkomst zie je gelijk grote ronde plateaus welke gebruikt worden om het vlees langzaam te braden in een heerlijke honing marinade.

Het viel mij direct op dat het restaurant tot de nok vol zat. “Niet slecht voor een dinsdagmiddag, he?”, vroeg ik aan Tanya. “Dit restaurant zit altijd vol. De prijs/kwaliteit verhouding is perfect. Zelfs voor de mensen met een basis Oekraïens inkomen”, zei ze.

(Bron: http://www.fest.lviv.ua)

We moesten enkele minuten wachten voordat wij konden aanschuiven, maar ook hier had het restaurant een oplossing voor. Er stond een rek vol met houten zwaarden en andere autentieke middeleeuwse wapens, waarmee de wachtende gasten wat gave selfie foto’s konden maken. Zelfs gasten welke niet bleven eten mochten binnen foto’s maken. Briljante marketing strategie als je het mij vraagt.

Uiteindelijk hebben we samen gegeten voor een kleine  € 11,- , waarbij we beide een drankje hadden, bijgerecht en een hoofdgerecht. Nu begreep ik inderdaad waarom dit restaurant zo populair was. Hoog kwaliteit eten, snelle bedieningen en echte bodemprijzen in vergelijking met Nederland. Zelfs met een royale fooi erbij, was het mijn voordeligste lunch tot nu toe.

Tijd voor koffie en toetjes in de chocolade fabriek

Ik ben een zoetekauw. Altijd al geweest. En toen ik vroeg aan Tanya of we ook nog een toetje zouden nemen was het antwoord niet wat ik verwachtte. “Nee, niet hier. In Lviv moet je naar de traditionele chocoladefabriek. In Lviv and Vinnytsja staan de grootste chocoladefabrieken van het land.”, zei ze. De chocoladefabriek?, dacht ik bij mijzelf. “Zoals in Willy Wonka?”, vroeg ik.

Op een 5 minuten loopafstand vanaf het restaurant stonden wij ineens voor een groot pandjeshuis. Het deed mij direct aan een straat in Utrecht of Amsterdam denken, maar dan in de stijl van Disneyland Parijs. De voorkant van het gebouw was een attractie opzicht met structuur van bewegende figuren en houten poppen welke allemaal een vrolijk deuntje zongen. Je keek direct in de keuken vanaf straat, waarin diverse chocolatiers druk bezig waren met het maken van het ene kunstwerkje na het andere. “Welkom bij Lviv Handmade Chocolate!”, zei Tanya.

Chocolade fabriek (bron: Ukraintrek.com)

Het gebouw bestaat uit vier verdiepingen. Op de begane grond zit een klein café voor een snelle hap en de keuken waarin alle actie plaatsvindt. Hier staan ook prachtige kunstwerkjes van chocolade tentoongesteld. Op de tweede en derde verdieping vind je de winkels. Hier kan je alles kopen wat met chocolade te maken heeft. Er is zelfs een beveiliger aanwezig om alle doldwaze kinderen (wat wil je met zoveel suiker) in bedwang te houden, haha!

Op de vierde verdieping is het restaurant met een prachtig dakterras met uitzicht over de stad. Hier kan jij jouw stoutste chocolade dromen doen uitkomen, want op het menu staat daadwerkelijk alles! Ik heb uiteindelijk gekozen voor een banaan, caramel, chocolade, amandel toetje. Met een bolletje vanille ijs, natuurlijk!

“Zucht, daar gaat mijn dieet!” 

Because you know.. Screw my diet !! #cheatday #cheatdays #diet #chocolate #sugar #comfortfood

A post shared by The Road Trip Guy (@theroadtripguy) on

‘S avonds ontspannen in de bierbrouwerij “Pravda Beer Theater” met live muziek

Het centrum van Lviv is klein. Dat wil zeggen, alles is letterlijk op loopafstand. De bovenstaande locaties : De chocolade fabriek, The Drunken Cherry en het restaurant ” Spare-Ribs under Arsenal” liggen letterlijk op vijf minuten afstand van elkaar. Zo ook onze laatste bestemming, namelijk het Pravda Bier Theater.

Deze oude brouwerij heeft een make-over gekregen en is nu een brouwerij/restaurant waar klanten kunnen dinner, bier brouwen en luisteren naar live-muziek. Het was een fantastische  ervaring en de band was steengoed met hun optreden. Wat ik leuk vind aan Oekraïne is dat men wel van een feestje houdt en al snel werden de stoelen en tafels aan de kant geschoven voor een dansje hier en daar.

(Bron: lvivhaber.com)

Op reis in de Oekraïne: Mijn Road trip naar Vinnytsia

Na mijn geweldige tijd in Lviv was het tijd om te vertrekken richting Vinnytsia. Deze route zou minimaal 6.5 uur duren en zou (volgens mijn onderzoek online) stukken met zéér slecht onderhouden wegen bevatten. Ik maakte mij een beetje zorgen om mijn auto “Lazy Louie”, maar Tanya verzekerde mij dat als wij gewoon rustig zouden rijden dat het allemaal geen probleem zou zijn.

Gelukkig was dit inderdaad het geval. Onze route had afgelopen jaren een gloednieuw wegdek gekregen en voor het grootste deel van de route had ik een geen enkel probleem. Héérlijk, want eindelijk kon ik rustig genieten van het prachtige Oekraïense landschap.

Vlak voor onze eerste stop in Rivne, kwamen wij voorbij een prachtig monument van de Tweede Wereld Oorlog. De invloed van het oude Sovjet-unie was nog duidelijk zichtbaar in deze kleine dorpjes.

De tunnel van de liefde in Klevlan (Rivne)

De “tunnel van de liefde” is een oude spoorweg in het kleine plaatsje Klevan, ongeveer 10 kilometer naast Rivne. Hier rijdt driemaal daags een goederentrein met hout naar het dorp, maar door weinig onderhoud aan het bos zijn over de jaren heen de bomen rondom het spoor een tunnel gaan vormen.

Tunnel van de liefde

De plek is misschien wat moeilijk te vinden en ik raad aan om je GPS te gebruiken mocht je niet willen verdwalen. De tunnel ligt aardig afgelegen, dus het is even zoeken, maar dan krijg je ook wat. Ik raad aan om aan het eind van de dag de tunnel te bezoek, vanwege het mooie lichtval van een lage zon. Dat licht geeft de bomen optimale dekking, zodat je op de foto ook echt duidelijk een tunnel ziet. Als het licht van boven komt is dit effect veel minder. Verder kan je ook nog wat kleine souvenirs kopen bij wat oudere dames. Dit zijn hardwerkende mensen, dus mocht je toch iets willen kopen, doe het dan hier. Zij zullen het zeker waarderen!

Kleine tip: Neem anti-muggen spray mee, want binnen 2 minuten was ik helemaal lek gestoken!

De weg naar Vinnytsia 

Met onze tussenstop in Rivne meegerekend, duurde de hele road trip naar Vinnytsia bijna 8 uur lang. Dit was gelukkig geen straf, aangezien de wegen prima waren en om elke 50 km. wel een officieel Shell-tankstation te vinden was. Op dat gebied is Oekraïne net zo ontwikkelt als Nederland. Grote supermarkten, fast-food keten en modemerken zijn hier allemaal aanwezig.

Ik merkte vooral dat het grote verschil ligt tussen de slechte relatie tussen de midden- en lagere inkomens en de overheid. Niks nieuws, aangezien in veel landen dit het geval is, maar het werd nu wel duidelijk zichtbaar naarmate mijn reis vorderde. Ik was benieuwd of ik in Vinnytsia meer zou leren over de denkwijze, en vooral de kijk op het leven, van de Oekraïners.

Vinnytsia: Een stad van verbondenheid, festivals en eten..héél veel eten! 

Bij aankomst in de stad Vinnytsia waren zowel Tanya en ik helemaal gesloopt van de lange reis. Uitladen kwam morgen wel en zodra ik het bed raakte was ik direct in dromenland. Gedurende mijn tijd in Oekraïne zou ik bij de ouders van Tanya verblijven. Thuis wonen met verschillende generaties is heel normaal in de Oekraïne, dus het was gezellig met de familie hutje mutje in het huis. Je zal zien dat familie en vrienden de hoogste prioriteit heeft in de Oekraïense samenleving. Pas op de tweede plaats komen carrière en ondernemen. Hoewel ik niet direct kan achterhalen waarom deze prioriteit zo anders is dan in Nederland, kan ik allemaal maar concluderen dat voor een lange tijd, carrière maken helemaal geen optie was.

Het leven was zwaar en de economie slecht. Het was belangrijker om sociaal te zijn en elkaar te ondersteunen inplaats van ambitieus te zijn. Een carrière betekende dat je (als je geluk had) een baan kon krijgen in de plaatselijke fabriek of op de boerderij. De babyboomers van Oekraïne hebben dus nooit dezelfde ontwikkeling meegemaakt als mijn ouders in West-Europa, want tot 1991 was het nog onderdeel van het Sovjet-Unie en waren de leefomstandigheden zwaar.

Het “Handmade in Ukraine” festival

De volgende dag werd ik pas om 12 uur in de middag wakker. “Oh shit, wat zal de familie wel niet denken?”, dacht ik bij mijzelf. Snel wat kleren aangetrokken om even sociaal te doen, maar bij het binnen komen in de woonkamer stond het lunch/ontbijt al klaar + ongeveer één kilo aan chocolade repen, bonbons en koekjes. Dat is wel heel lekker wakker worden op de zaterdagmiddag!

Gedurende de namiddag, was het tijd voor een bezoek aan het stadspark met de familie. Hier vieren de bewoners van Vinnytsia het “Handmade in Ukraine” festival. Tijdens dit festival kan men met een kraampje in het park eigen gemaakte producten en eten verkopen. Van kleding tot honing, van wodka tot bloemen. Voor ieder wat wils.

Ingang naar het park

De stemming zat er goed in en ik kon zien dat dit festival een belangrijke dag was voor de stad. De vele eetkraampjes introduceerde mij aan een overvloed aan gerechten uit de Oekraïense keuken. Wat was dat ontzettend lekker, maar ook gigantische porties. “Is dit normaal?”, vroeg ik aan Tanya. “De porties zijn ontzettend groot hier in vergelijking met Nederland”. Tanya zei:

“Onze keuken is ontstaan op het platteland en in de dorpen. De mensen moesten langdurig buiten werken in temperaturen van tot wel -20 graden celsius. Vandaar dat de porties groot zijn het eten veel vet (energie) bevat. Vroeger kon een familie maar 1 of 2 maaltijden per dag betalen, dus daar moesten de calorieren vandaan komen.”

Armoede in Oekraïne 

Hier kreeg ik mijn eerste confrontatie met verschil tussen rijk en arm. Op de foto zie je twee oudere dames bloemen verkopen op de hoek van de straat. Ik begreep van Tanya dat veel oudere mensen gewoon moeten blijven werken, omdat de uitkering voor de gepensioneerde slechts  € 50,- per maand is. Dat viel in als een bom. Hier zaten twee dames van dezelfde leeftijd als mijn oma in Nederland, welke overigens een uitermate goed pensioen heeft, gewoon 6 dagen per week te werken. Ik voelde mij deels schuldig, maar Tanya zei dat dit totaal niet nodig was:

“Weet je wat het is, Niels? Wij hebben deze situatie al geaccepteerd en iedereen hier zorgt hier voor elkaar. Wil je echt iets betekenen, help deze mensen dan en koop een bosje bloemen. Zo steunen wij elkaar en heeft iedereen in de stad een inkomen. Hoe klein deze ook mag zijn.”

Zo gezegd, zo gedaan. Ik hielp de twee oude dames door een bosje bloemen te kopen. Mijn fooi werd eerst niet geaccepteerd, maar toen ik zei of ik dan mijn foto mocht gebruiken voor mijn Instagram in ruil voor wat extra geld was het gelukkig in orde. Ik was onder de indruk dat mensen met zo weinig inkomen, geen geld als fooi wouden accepteren. Er moest wat tegenover staan. Gelukkig heeft elke actie een reactie en kon ik mijn bosje bloemen aanbieden aan het mooiste meisje van de stad.

"Supported the elderly by giving to the young" ☺ #ukrain #ukrainiangirl

A post shared by The Road Trip Guy (@theroadtripguy) on

In de avond bezochten wij de populaire Roshen fonteinenshow. Dit waterspektakel begint om 9 uur ’s avonds en vindt plaats naast de Roshen chocolade fabriek. Deze fabriek is eigendom van de Oekraïense president Petro Porosjenko. De show duurt ongeveer 20 minuten en presenteert een combinatie van lichteffecten en een waterballet.

Op een Oekraïense boerderij met oma

Mijn bezoek aan de Oekraïne zou niet compleet zijn als ik niet een bezoek zou brengen aan de boerderij van de oma van Tanya. Het viel mij direct op hoeveel verschillende gewassen er aanwezig waren op de boerderij. Biologisch eten is hier de normaalste zaak van de wereld, want als je het eten niet kan betalen in de supermarkt dan moet je het zelf produceren.

Die middag ploegden en planten oma en ik erop los. Aardappels, honing, appels, kersen, radijsjes, maïs en nog véél meer. Alles was aanwezig en alles werd deze zomer geoogst ter voorbereiding van de strenge winter. Oma vertelde: “Vorig jaar was het -30 graden in de winter. Het is dus belangrijk dat we onze voorraden zoveel mogelijk aanvullen.” Het was een leerzame en vooral gezellige ervaring. Een beetje ploegen hier, sjouwen daar en vooral veel verhalen horen van Oma en haar leven in het oude-Oekraine. Zij met haar gebrekkige Engels en ik met mijn basis Russisch. Wat was dat gezellig!

Mijn reis in de Oekraïne was..?

Een geweldige ervaring! Het klopt inderdaad dat er nog ontzettend veel werk aan de winkel is, voordat dat Oekraïne op dusdanig niveau is dat het EU-waardig is, maar dit probleem ligt voornamelijk bij de overheid. Wat ik zag bij het volk was kracht, verbonden- en vriendelijkheid en een super lekkere keuken!

Vanuit Vinnytsia heb ik nog een paar kleine dagtrips met de trein gedaan. De nationale spoorwegen in Oekraïne waren uiterst goed geregeld. Ik durf zelfs met een gerust hart te zeggen dat deze vele malen beter dan Nederland is. Verder heb ik ook mijn derde goede doel bezocht; De opvang voor de straathonden van de Oekraïne. Het was een inspireerde ervaring om 500 mishandelde honden te bezoeken, maar ik was ontzettend blij met de toewijding en passie waarmee de eigenaresse de opvang dagelijks opereert.

In mijn volgende blogposts zal ik beschrijven hoe ik vanaf Vinnytsia met de trein richting Kiev (Hoofdplaats) en Odessa (Badplaats) reisde en mijn ervaringen bij de hondenopvang en hoe ook jij kunt helpen met deze fantastische stichting.

1 REACTIE

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Please enter your comment!
Please enter your name here